مجسمه لک لک نماد خوشبختی و سربلندی

در جاهای بلند، سنگین و رنگین روی یک پا می‌ایستند و گردن خمیده‌شان را با هزار ناز و ادا تکان می‌دهند. انگار تازه از خوابی طولانی بیدار شده‌اند و خمیازه‌ای ته گلویشان مانده است. سر درنمی‌آوریم چرا یک پا می‌ایستند؟ خسته نمی‌شوند؟ خیلی دور نبود زمانی که لک‌لک‌ها را در تهران و شهرهای دیگر می‌شد دید. از سفرهای دور و دراز زمستانی برمی‌گشتند و هر جا بلندایی بود لانه می‌ساختند. کاری هم نداشتند کجا باشد: دکل مخابرات، تیرک برق، مناره یا گلدسته‌ای. تهران را با لک‌لک‌هایش می‌شد شناخت. چه بر سرشان آمد؟ کجا رفتند؟ دلمان از این می‌سوزد که جایی برای خواب و آرامششان نگذاشتیم و آن‌ها رنجیدند و رفتند و پشت سرشان را هم نگاه نکردند. هر جا هستند خوشحال باشند، اما شهر بی‌پرنده و لک‌لک مانند صورت بی‌لبخند است.